Hoe stap je uit de rol van mamma

“…ik vervul de rol van mamma, die altijd op iedereen let en iedereen naar zijn eigen hoekje stuurt. Komt dat ook voort uit angst om alleen te blijven? En waar is het mee begonnen, hoe raak ik het kwijt?”

Het is begonnen doordat je hebt geleerd om juiste beslissingen te nemen door te vertrouwen op je analytische verstand. Waarschijnlijk was het in jouw gezin niet gebruikelijk om het Universum te vertrouwen, om te geloven dat het Universum van je houdt en je dus nooit in de steek zal laten, dat moeilijke situaties lessen zijn die het Universum liefdevol voor je heeft klaargezet, zodat je ervaart hoeveel je aankunt. Meisjes in zulke gezinnen leren meestal denken en doen, minder vaak willen, maar voelen leren ze niet. Aan hen worden vragen gesteld als “wat heb je gedaan?”, “wat denk je?”, “wat wil je?” en uiterst zelden, soms nooit: “wat voel je?”. Dat ontwikkelt een scherp verstand en een analytisch vermogen. Zulke meisjes trainen hun verstand van jongs af aan om zoveel mogelijk informatie te verzamelen, zodat ze, na analyse van alle gegevens, geen verkeerde keuze maken. Dat is een lastige taak, zelfs voor mannen, wier hersenen juist zijn toegespitst op zulke analytische opgaven (bij de meesten van hen tenminste), maar de praktijk laat zien dat veel vrouwen leven op basis van logica, al is het dan vrouwelijke logica. Maar de brandstof van een vrouw is gevoel! Gevoelens zijn de energie waarmee een vrouw verbonden is met het hele Universum.

Het werkwoord van de vrouw is “ik voel”. Daaruit ontstaat de vrouwelijke intuïtie, die haar helpt de weg te vinden. In wezen is intuïtie een fijne aandacht voor alles, en het is juist die aandacht die een vrouw laat oriënteren in ruimte en tijd. De vrouw luistert als het ware naar alles om zich heen, merkt op hoe dat met haar resoneert en welke gevoelens het oproept: bij vreugde of rust is alles in orde, bij onrust gaat ze nog aandachtiger luisteren, en de tekenen van het Universum wijzen haar erop waar de wind vandaan komt. Daarom is het voor een vrouw uiterst belangrijk om contact te hebben met haar gevoelens, en wel met alle (veel vrouwen proberen negatieve gevoelens te vermijden, maar dat is hetzelfde als waarschuwingssignalen langs de weg negeren). Een vrouw die “aanvoelt” hoeft de situatie en de mensen niet te controleren, ze weet van tevoren wat er waarschijnlijk gaat gebeuren, omdat ze de tekenen van het Universum leest. Als die intuïtie ontbreekt, moet een vrouw vertrouwen op een man (als ze van jongs af aan die ervaring met haar vader had), en dan wordt ze afhankelijk van de man, of op zichzelf (als ik zelf niet alles onder controle neem, valt alles uit elkaar), en dan staat ze voortdurend onder spanning, want ALLES controleren kan niemand.

Maar zodra een vrouw de controle loslaat, en niet door zich er gewoon niets meer van aan te trekken en maar te zien wat er gebeurt, maar echt loslaat, in vertrouwen op de wijsheid van het Universum, regelt alles zich op wonderlijke wijze vanzelf op de meest harmonieuze manier. Waar je eerder kracht aan moest besteden, begint zich als vanzelf te voegen. Dat is heel interessante magie: wie dit spel eenmaal speelt, wil nooit meer terug naar controle. In wezen hoef je daarvoor alleen maar anderen te laten reageren zoals zij zelf nodig vinden, dan te kijken wat daaruit komt en naar je gevoelens te luisteren: die vertellen je hoe je verder moet handelen. Het Universum vertrouwen betekent ook de mensen vertrouwen waaruit het bestaat. Want voor anderen beslissen is verantwoordelijkheid op je nemen die alleen God aankan: je kunt niet weten wat voor deze mensen het beste is, zelfs als het je kind is, want je kent zijn opdracht in deze incarnatie niet.

De wortels van controle groeien uit het verlangen naar macht, en dat wordt weer geboren uit onzekerheid: ik ben zwak, de anderen zijn sterk en kunnen voor mij beslissen, zonder rekening te houden met mijn gevoelens, en dat wil ik niet, dus ik beslis liever voor iedereen, zo kan ik mezelf tegen pijn beschermen. Dus het verlangen om iedereen te controleren is niet zozeer angst om alleen te blijven als wel angst dat jij gecontroleerd zult worden. Al is de angst voor eenzaamheid, zoals je terecht veronderstelt, hier ook aanwezig: heel goed mogelijk dat als je ophoudt degene te zijn die “iedereen naar zijn eigen hoekje stuurt”, iedereen met iemand anders naar zijn hoekje gaat en jij buiten de boot valt. Dat is beangstigend als je geen gevoel van innerlijke eigenwaarde hebt.

Om uit de rol van mamma te stappen, moet je in twee richtingen werken. De eerste is het ontwikkelen van sensualiteit en intuïtie, wat je helpt het leven in al zijn spontane uitingen aan te voelen. De tweede is het nauwlettend “stalken” van je gewoonte om mensen te controleren. Probeer anderen met rust te laten: laat hen hun eigen leven leven, het is hun recht en hun keuze om hulpeloos te zijn, onwetend, zonder energie, om hun eigen fouten te maken. Door anderen voor fouten te behoeden, te beschermen en te bemoederen, laat je hen niet groeien en niet leren de verantwoordelijkheid voor hun eigen leven te nemen. En daarna lijd je er waarschijnlijk zelf onder dat ze hulpeloos zijn.

Je kunt ermee experimenteren. Begin met mensen die niet zo belangrijk in je leven zijn: zodra je merkt dat de mamma aanslaat, zeg tegen jezelf “Stop!” (dit woord gebruik ik niet om mezelf tegen te houden, maar om me bewust te worden van mezelf in het moment “hier en nu”: in mijn gevoelens, gedachten, lichaamssensaties en verlangens ten opzichte van dit moment). Als je je hebt gerealiseerd dat je op het punt staat om, zoals altijd, de situatie te gaan controleren, te bemoederen en iedereen naar zijn hoekje te sturen, zeg dan tegen jezelf: “Het is wel interessant wat er gebeurt als ik deze situatie nu niet controleer, geen mamma ben en kijk wat eruit komt?” Natuurlijk kan iemand die gewend is dat je de mamma aanzet, in de war raken, gekwetst zijn of boos worden als je hem midden in al die wereldse chaos laat staan, maar dat is zijn probleem: hij is niet de dichtstbijzijnde persoon voor je, en als hij uit je leven verdwijnt omdat je hem niet bemoedert, verlies je niet veel. Als je genoeg geoefend hebt op mensen die niet het dichtst bij je staan, ga dan over naar mensen die dichterbij staan, en dan naar de allerdichtstbijzijnde. Hoe meer ervaring je opdoet met niet-controleren, hoe eerder je zult zien dat mensen het prima zelf redden, en als ze een mamma nodig hebben, vinden ze die gemakkelijk, maar dan ben jij het niet meer. Je kunt natuurlijk teleurstelling voelen dat al deze mensen het zonder jou stellen, want de mamma heeft alle reden om trots op zichzelf te zijn (ze is zo zorgzaam!), maar dat geldt alleen als je weinig andere redenen hebt om trots te zijn. Maar hoeveel vrije tijd komt er dan vrij! Probeer het: als het je niet bevalt, ga je gewoon weer terug naar controle.

Dit artikel is beschermd door de wet op het auteursrecht en de naburige rechten. Bij gebruik en herplaatsing van het materiaal is een actieve link naar de online school Het Pad van Seksualiteit verplicht!